رفتن به نوشته‌ها

برچسب: دستنامه ها

ویرایش و تدوین در تاریخ شفاهی (۳)

تاریخ شفاهی یک متن شنیداری است که پس‌از پیاده‌سازی به متن نوشتاری تبدیل می‌شود، ولی ماهیت آن تغییر نمی‌کند. ماهیت تدوین و ویرایش یک متن در تاریخ شفاهی با تدوین و ویرایش یک متن مکتوب تفاوت‌هایی دارد. در متون شنیداری تأکید بر محتوا و منشاء ایجاد دادة شفاهی است. البته در بسیاری از موارد ممکن نیست که بتوان بدون آگاهی از زمینة اجتماعی‌ای که در اطلاعات، مهم‌ترین زمینة تبدیل گفتار به نوشتار است. ویراستار در مواجهه با متون تاریخ شفاهی، متن پیاده‌شده و تدوین‌شده را با زبان معیار و خود کلمات ظاهر نمی‌شود، معنای آنچه را روایت شده است، درک کرد.

علاوه‌بر این زبان به‌عنوان رابط میان افراد و محمل پیام، قوانین و اصولی دارد که باید رعایت شود. در تاریخ شفاهی نیاز به انتقال دستور زبان مطابقت می‌دهد و تمرکزش بر ساخت جمله و کارکرد کلمات و حروف است. ویراستار به متن نظم می‌دهد و آن را انسجام می‌بخشد تا بهتر فهمیده شده و درک گردد. در متون تاریخ شفاهی مواردی مانند کلمات نامفهوم، خام، لغات عجیب، خنده، گریه و علائم رفتاری به چشم می‌خورد که باید ویرایش شود، البته ویرایش به معنای حذف این موارد نیست.

نظرات بسته شده است

ویرایش و تدوین در تاریخ شفاهی (۲)

برای آماده‌سازی و تدوین یک مصاحبة تاریخ شفاهی، متن در چند سطح ویرایش می‌شود. ویرایش در متون تاریخ شفاهی هم در مرحلة پیاده‌سازی انجام می‌شود و هم در مرحلة تدوین. البته ویرایش در متون تاریخ شفاهی موازین خاصی دارد و در مواردی با اصول عام ویرایش متفاوت است. پایة متون تاریخ شفاهی بر مصاحبه استوار است و مصاحبه‌شونده برای پاسخ به پرسش‌ها به حافظه‌اش مراجعه می‌کند، پس ویرایش نباید فضای روایی و گفتاری- یا همان اصالت مصاحبه- را دگرگون کند. به بیان دیگر در ویرایش تاریخ شفاهی باید به دو مقوله توجه کرد: اول واژگان و ساخت جمله و دوم بافت اثر.

دربارة اینکه تا چه میزان می‌توان در تصحیح و رفع ناهمواری‌های متون تاریخ شفاهی دخالت کرد، نظرات مختلفی وجود دارد. برخی معتقدند نباید دست ویراستار به حدی باز باشد که تازگی و حالت طبیعی و خودانگیختگی مصاحبه را از آن بگیرد. در مقابل، عده‌ای بر این باورند که متن پیاده‌شده باید تا جایی که ممکن است، برای خوانندگان روان شود.

نظرات بسته شده است