سیویکم مرداد زادروز هوشنگ سیحون (۱۲۹۹- ۱۳۹۳) است؛ معمار، طراح، نقاش و تندیسسازی که نامش با ماندگارترین بناهای یادبود ایرانزمین گره خورده است. طراحیِ آرامگاه بوعلیسینا، خیام، نادرشاه افشار، فردوسی و کمالالملک، هر یک نشاندهنده نگاه عمیق او به تاریخ معماری این سرزمین است. او که در خانوادهای اهل هنر و موسیقی دیده به جهان گشود، تحصیلات خود را در دانشکده هنرهای زیبای دانشگاه تهران آغاز کرد و سپس برای تکمیل آموختههایش راهی مدرسه هنرهای زیبای پاریس (بوزار) شد. سیحون سالها در دانشکدة هنرهای زیبا به تدریس پرداخت و در مقام استاد و رئیس دانشکده، نقشی مؤثر در تربیت نسلهای بعدی هنرمندان هنرهای تجسّمی ایفا کرد.
قباد شیوا، از پیشگامان گرافیک نوین که بهعنوان سمبل گرافیک ایرانی شناخته میشود، و در فواصل سالهای ۱۳۴۰ تا ۱۳۴۵ در دانشکدة هنرهای زیبا تحصیل میکرد، مهندس سیحون را یکی از تأثیرگذارترین چهرههای دوران تحصیل خود معرفی میکند. او در مصاحبه تاریخ شفاهی که با عنوان «شیدایی و شیوایی» منتشر شده، ویژگیهای اخلاقی و روشهای تدریس مهندس سیحون را به تفصیل شرح داده است و از او بهعنوان مدیری شایسته، معماری برجسته و هنرمندی چیرهدست یاد میکند.
آنچه قباد شیوا از استاد سیحون بیان کرده، تصویری زنده از استادی دلسوز و مشوق است. شیوا بهیاد میآورد که بلافاصله پساز ورود به دانشکده، سیحون نمایشگاهی از آثار او را در سالن دانشکده هنرهای زیبا برپا کرد و به مدت ده روز، دانشجویان رشتههای مختلف از آن نقاشیها دیدن کردند. همچنین شیوه تدریس سیحون در واحد «کمپوزیسیون تزئینی» که هنر طراحی گرافیک از دل آن برآمد، در خاطرش مانده است. او تأکید داشت که دانشجویان مرتب اتودهای فراوانی بزنند و از میان آنها بهترین را برگزیند. گاه تمام اتودها را روی زمین میریخت و با دقت مینگریست و اگر هیچکدام را نمیپسندید، میگفت: «هیچکدام خوب نیست، برو دوباره کار کن». سیحون با درک هنری والایش، خیلی زود استعداد شیوا را کشف و به سمت هنر گرافیک هدایت کرد و با تشویقهای مکرر به او یادآوری کرد که در آینده طراح گرافیک خوبی خواهد شد؛ پیشبینیای که به درستی به حقیقت پیوست.
روایت شیوا از مهندس سیحون، نهفقط روایتِ استادی توانا، که روایتِ انسانی است که میدانست چگونه ذوق جوانان را شکوفا کند و هنرمندان را به سرمنزل مقصود برساند. سیحون بهرغم تحصیل در غرب، بهخوبی با اِلمانهای ایرانی آشنا بود و این آمیختگیِ هنرِ نوین با ریشههایِ کهن، در همه آثارش هویداست. سیویکم مرداد، بهانهای است برای بزرگداشت این معمارِ بزرگ و همه آنچه او برای هنرِ این سرزمین بر جای گذاشت؛ از آرامگاههای ماندگار گرفته تا نسلی از هنرمندان که همچون قباد شیوا مدیون نگاهِ روشن و دلگرمکننده او هستند.
نظرات بسته شده است