بهرغم اینکه نزدیک به نیم قرن آرشیویستها و کتابداران در اروپا و آمریکا بحثهای نظری و کاربردی بسیاری در مورد جایگاه تاریخ شفاهی در پژوهشهای آرشیوی مطرح کردند، اما همچنان بحثهای متعددی در زمینة حق مالکیت اطلاعات حاصل از اجرای طرحهای تاریخ شفاهی بین متخصصان علوم آرشیوی در جریان است، و نیز بدگمانیِ بعضی از آرشیویستها نسبت به دادههای حاصل از تاریخ شفاهی که مرتبط با ذات این منابع است و تفاوتهایی با اسناد کاغذی دارند.
اوایل دهة ۱۹۵۰، کتابخانههای آمریکا از منابع شفاهی برای تکمیل پروندههای اسناد تاریخی استفاده کردند و اواخر دهة ۱۹۶۰، بخشی از موضوعات تاریخ شفاهی از ارزش و اعتبار برای ارائه در محاکم قضایی برخوردار شدند. از سال ۱۹۷۶ به آرشیویستها و اطلاعرسانان تأکید شد که دانش خود را در زمینة شناسایی حق مؤلف و استفادة قانونی از مصاحبهها گسترش دهند. این امر بهویژه پساز تصویب قانون استفادة منصفانه و حق تکثیر، در راستای شناسایی محدودیتها و مسئولیتهای حق مؤلفِ این منابع تقویت شد.
در نیمة دوم دهة ۱۹۹۰، با ظهور تواناییها و امکانات صفحات وب، آرشیویستها به محدودة مسائل قانونی و مشکلات در این زمینه وارد شدند و در مورد انتشار رقمی منابع بحث کردند و با طرح پرسشهایی، نسبت به امنیت و محافظت از دادههای حاصل از این روش پژوهشی هشدار دادند. در همین دوره در انجمن بینالمللی تاریخ شفاهی در مورد دلایل انتشار این منابع بر روی صفحات وب بحث شد. این مباحث متمرکز بود بر روی نیاز به حفاظت از حریم خصوصی در مصاحبهها و خطر سوءاستفاده از نسخههای دستنویس و استفادة ناآگاهانه از دسترسی اینترنتی که موجب عدم کنترل آرشیویستها بر روی مصاحبهها میشود.